تو هاي و هوي صد غزلي اي سکوت محض!
راز مگوي عشق در اين خاک توده اي
حس هزار و يک غزل نا سروده اي
پيشت چه آورم که به يک جلوه گل کني؟
هفتاد رنگ آينه ي نا نموده اي
تو هاي و هوي صد غزلي اي سکوت محض!
گرم شنودن تو ام و نا شنو ده اي
باز اي سکوت! مي رسي امشب به داد من؟!
با من تو يار و ياور ديرينه بوده اي
ساقی بسوخت و در میخانه نیز هم کوثر بسوخت ساقر و پیما نه نیز هم
شمعی نبود شمع علی بود گل که بود؟ بال و پری بسوخت و پروانه نیز هم
زهرا بسوخت شعله اتش در ان میان قران بسوخت دختر دردانه نیز هم
تدفین و هفت هیچ مراسم تشییع هم نداشت امد بماند رفت غریبانه نیز هم
درداغ او درغم او گریه مویه اه کافی نبود ناله ی جانانه نیز هم
ای مسلمین خانه ی رب دارد احترام ای مسلمین سر در این خانه نیز هم
هل ناصر ینصرنی لحظه ای نخواند در زیر در میان در و کاشانه نیز هم
تابوت را بدید نه تنها حزین نشد زد برروی اجل خنده ی مستانه نیزهم
پهلو شکست سینه شکست بازوان شکست زهرا شکست و محسن دردانه نیز هم
یک طفل بی گناه که به دنیا نیامده کشتند و با او مادر حنانه نیز هم!!!
یاد آن بانوی بارانی سبز!
غزل دلتنگی |
|
هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم اندوه من انبوه تر از دامن الوند یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش بگذار به بالای بلند تو ببالم |
