دلي که پيش تو ره يافت باز پس نرود

هوا گرفته‌ي عشق از پي هوس نرود

 

به بوي زلف تو دم مي‌زنم درين شب تار

وگرنه چون سحرم بي تو يک نفس نرود

 

چنان به دام غمت خو گرفت مرغ دلم

که ياد باغ بهشتش درين قفس نرود

 

نثار آه سحر مي‌کنم سرشک نياز

که دامن توام اي گل ز دسترس نرود

 

دلا بسوز و به جان بر فروز آتش عشق

کزين چراغ تو دودي به چشم کس نرود

 

فغان بلبل طبعم به گلشن تو خوش است

که کار دلبري گل ز خار و خس نرود

 

دلي که نغمه‌ي ناقوس معبد تو شنيد

چو کودکان ز پي بانگ هر جرس نرود!!!